Het verhaal van Kesi: overleven, ondanks alles

Vanwege Kesi's verwondingen is klimmen voor haar een flinke uitdaging
© Steve Leonard for BOS Foundation

Kesi is een orang-oetan zonder ouders, die wordt verzorgd door de Borneo Orangutan Survival Foundation. Sinds ze is gered, doet Kesi vaardigheden op waardoor ze misschien ooit onafhankelijk in het wild zal kunnen leven. Meike, één van de verzorgers van Kesi, vertelt haar verhaal.

“De naam Kesi betekent ‘kind dat in moeilijke tijden is geboren”. Als je haar verhaal hebt gelezen begrijp je waarom.

Op een avond bracht Eko, een veterinair verpleger, na een reddingsoperatie een pakketje naar het rehabilitatiecentrum Nyaru Menteng. Daarin zat een heel kleine orang-oetan van ongeveer drie maanden oud, de intelligente oogjes wijd open.

Toen zagen we haar linkerarm: er zat een stomp waar het handje had moeten zijn. Ik kon het niet aanzien, maar ik kon me wel indenken wat er was gebeurd – het is een bekend verhaal in Nyaru Menteng:

Gedreven door een tekort aan voedsel in het sterk uitgedunde oerwoud, is Kesi’s moeder naar de gevaarlijke landbouwgronden van één van de dorpen getrokken. De moeder loopt, te moe om te klimmen, en Kesi houdt zich stevig aan haar vast. Plotseling vallen de mensen aan met machetes, waarbij de volwassen mensaap wordt gedood. De baby, die haar wanhopig vasthoudt, verliest daarbij haar handje. Men besluit jonge aapje in leven te laten, misschien om het later te verkopen op de zwarte markt. 

Na onze aanvankelijke schok zagen we dat het moeilijk was voor Kesi om haar linkervoet te openen. Daar vonden we een diepe snee, vermoedelijk veroorzaakt door dezelfde machete die haar hand had afgesneden. We hoopten dat ze na verloop van tijd in staat zou zijn om haar voet te gebruiken, zodat ze zou kunnen klimmen.

Een betere toekomst

Kesi heeft zichzelf aangeleerd om haar arm te gebruiken, ondanks dat zij een hand mist
© Borneo Orangutan Survival Foundation

Sinds die nacht heeft Kesi veel vooruitgang geboekt – ze kan nu alleen in kleine bomen klimmen, waar bij ze haar tenen gebruikt om zich vast te houden. Ze heeft echter nog steeds hulp nodig om weer naar beneden te komen, en wanneer een verzorger niet snel genoeg komt helpen (meestal hebben die een paar jonge orang-oetans aan hun benen hangen) gaat Kesi krijsen, zo hard ze kan.

Hoewel ze de andere orang-oetans in haar groep niet bij kan benen, houdt Kesi vol. Ze probeert altijd een hogere tak te bereiken om haar maatjes te volgen – ze geeft nooit op. Ook past ze zich aan haar verminkte arm aan en gebruikt het stompje om bladeren naar haar mond te brengen terwijl ze in de bomen hangt.

Kesi is echt “een kind dat in moeilijke tijden is geboren”. Alle orang-oetans maken momenteel moeilijke tijden door. Ze leven onder de overheersing van de mens - die de oerwouden verwoest, de enige plaats waar zij voedsel en veiligheid kunnen vinden.

Help de orang-oetans